Oldukça zorlu geçen bir sınav haftasının ardından güneşin altında uyuklamak gerçekten iyi geldi… Sınırı aşmış gibi hissediyorum, ilk defa bu kadar yorgunum, yatağa atlasam daha bir gün çıkmam belki, ama birşeyler uyanık kalmam için uyarıyor, sanki bir fırsat gelecekmiş de uyuduğum için kaçıracakmışım, sanki sanki fanki.

Çarşamba günü girdiğim kişisel nostalji sekansımdan da henüz çıkmış değilim. Metallica dinliyorum kaç yıl sonra ve yine “metallica en baba gruptur” a benzer cümleler kuruyorum, bir yandan tower of power dinliyorum.
Enteresan bir kişilik olduğum dün çim üstünde güneşe doğru yatarken de fark edildi. Sözlere vurulmasa da bakışlardan ve hareketlerden anlaşıldı. Renk verilmedi.

İki gün önce tasavvuf müziği dinler ve Kur’an okurken bu sabah devil’s dance ile uyanan bir bünyenin zaten “enteresan” dan daha öte bir kelime ile tanımlanabileceğinden şüpheliyim zaten.

Karnım aç. yine hamburger yiyesim var.

Doin’ it the east bay way!