Yilin son ayinin ilk gununun bir baslangici beraberinde getirmesine delalet olusunu herhalde ancak Pazartesi olusu ile baglantilandirabilirim.

Az önce aklimi karistiran her seyi parcalayip cope attim, bunlardan birisi vardi ki; onu copten geri almak zorunda kaldim son bir defa bakmak icin. Baktigimda henuz buna hazir olmadigimi fark ettim. 32 yilini doldurdu… Pazardi, ve iPhone’umun su an Genius sayesinde caldigi sarki Sia’dan Sunday… ‘Sunday to be monday, yeah it will be okay’ diyor. Bu serefsiz rastlantilar zaten onu simdiye kadar silip atmama engel olan. Ne diyordum? Suclu ne bendim ne de o, bu yuzden anisini cope atamadim. Sanirim saklayacagim.

Ama geri kalanlaron buyuk kismini bu ironik birinci son gun ile birlikte geride birakacagim galiba. Bulundugum yere gelmeme neden olan olaylar zincirini baslatan guce karsi koymaya calismaktan biktim. Olmasi gerektigi gibi olsun.